Veluweschilder Antoon Markus (1870 Arnhem – 1955 Oosterbeek) neemt binnen de Nederlandse schilderkunst een bijzondere plaats in. Het is het oeuvre van een onvermoeibaar tekenaar met oog voor detail en gevoel voor compositie. De onstuitbare tekendrift gaf hem waarschijnlijk innerlijke rust.
Als schilder van de open ruimte noteerde hij de essentie van de plek onder de hoge luchten. In de traditie van Jan van Goyen (1596-1656) en met de voor hem leidende uitspraak van Jean-Auguste Dominique Ingres (1780-1867) “Le dessin est la probité de l’art”.
Antoon Markus was een bewonderaar van de School van Barbizon (ca 1830-1870). Kunstenaars verlieten het atelier en schilderden direct in de vrije natuur. Deze periode in de schilderkunst wordt wel gezien als de voorloper van het impressionisme.
Het oeuvre van Antoon Markus kenmerkt zich vooral door bos- en rivierlandschappen met het accent op weidsheid, lage einder en hoge luchten.