Beeldend kunstenaar en fotograaf Emily Bates toont een heel persoonlijke en poëtische verwerking op de verwarring, de restricties en het verlies dat wij allemaal hebben ondergaan vanaf de lente van 2020, de Covid-19 pandemie.

Natuur als inspiratiebron
Emily Bates is regelmatig voor haar werk op reis. Ze bezoekt dan kleine, landelijke gemeenschappen in Azië of Europa. Tijdens haar reizen doet ze onderzoek naar de lokale rituelen, vertellingen en verdwijnende tradities in de omgang met het landschap ter plekke. “De rol van de natuur is niet iets aparts dat gebruikt en geconsumeerd en geëxploiteerd moet worden. Het is als een familielid. Iets om te vereren en te respecteren en om mee in dialoog te zijn.”, aldus Emily Bates.

Ook 2020 stond in het teken van artistieke avonturen op afgelegen locaties. Door de Covid-19 pandemie werd Bates echter plotseling gedwongen thuis te werken en tijdens de eerste lockdown in maart ontstonden de eerste, spontaan op haar iPhone gemaakte foto’s. Lente en rituelen Ondanks deze surreële en onzekere periode, bood de lente wat troost en tijdens dagelijkse wandelingen door een nabijgelegen park in Amsterdam worden de ontluikende bloesems en lentezon opbeurende metgezellen. Al wandelend, drong ze dieper, buiten de gebaande wandelpaden het park in. Op onderzoek, maar ook om veilige afstand van anderen te bewaren. Discussies over gezichtsmaskers, de extremere lockdowns elders en bekenden die dierbaren hadden verloren; het speelde onderwijl in haar hoofd. Door haar reizen naar het verre Oosten kwam ook de herinnering aan de eeuwenoude traditie van het bloesemkijken op: ‘Hanami’. Een traditie die de levenscyclus en de vergankelijkheid van het leven symboliseert.

Beeld: Emely Bates