Als een koortdanser balanceert Franciscus tussen verschillende tijdperken en culturele archetypen. Hij is een dompteur die kunstgeschiedenis en verleden weet te temmen en er een uiterst eigenzinnige universele beeldtaal van maakt. Zijn veelvuldig reizende kunstwerken fungeren als verhalen waarin de protagonisten in de traditie van weleer zijn gesitueerd of juist het verleden van eigentijdse kaders voorzien. Frans Franciscus jongleert met sprookjes en Bijbelse en mythologische verhalen en transformeert ze tot anachronistische scènes met een dromerig karakter, waarin de grenzen tussen realiteit en fantasie vervagen. Maar te midden van deze betoverende wereld voegt hij grimmigere elementen toe. Hij toont ook de verborgen tragiek die zich buiten de vrolijk verlichte arena afspeelt. De toeschouwer wordt aanvankelijk omarmt met lieflijkheid maar naarmate men zich grondiger in zijn schilderijen en keramische beelden verdiept wordt men geconfronteerd met kunstwerken die tevens dystopische trekken kunnen vertonen.
Beeld: Frans Franciscus