In de foto’s van Lonneke van der Palen (1985) zijn alledaagse objecten de hoofdrolspelers: van een bestekhouder, een onrijpe paprika en een wasknijper tot een fles zonnebrandcrème of lichaamsdelen in close-up.
Haar foto’s wortelen in de werkelijkheid, maar zijn nooit documentair. Van der Palen kiest haar onderwerpen zorgvuldig, herschikt, vergroot, voegt toe of haalt juist weg en filtert de ruis eruit. Ze reduceert de
zichtbare wereld tot een opgeschoonde essentie. Dat resulteert in composities waarin vorm, kleur en licht zich weloverwogen tot elkaar verhouden. Hoewel alles is geënsceneerd, doen haar beelden heel realistisch aan.

Een overzicht van het werk van Lonneke van der Palen is deze zomermaanden te zien in Museum JAN in Amstelveen. Ze maakte een selectie uit ruim tien jaar werk, vaak in serie gemaakt of met terugkerende thema’s. Zo fotografeerde ze talloze objecten letterlijk van twee kanten: bij het creëren van de exact juiste positionering deed ze dat ook diametraal van de andere kant. Samen vormen die twee beelden als het ware een driedimensionaal beeld. Of neem de serie Please Sit on Me, van die ordinaire witte plastic tuinstoelen die ze op verschillende plekken in de wereld fotografeerde. Ze bracht deze stoelen zo in beeld dat het bijna personages worden – die soms een langer leven hebben dan wij mensen. Andere objecten krijgen door haar benadering juist een dromerige, poëtische uitstraling, zoals de jerrycans die ze voortdurend tegen het lijf loopt en vervolgens besluit te fotograferen. En het stapeltje stenen op een knie, ontstaan uit verveling, krijgt weer een decoratieve, bijna abstracte kwaliteit.

Beeld: Lonneke van der Palen, Floating Plastic, 2021