Kun je met behulp van een passer en een liniaal een vierkant maken met dezelfde oppervlakte als een gegeven cirkel?’ Het probleem klinkt eenvoudig, maar sinds de oudheid hebben generaties wiskundigen zich beziggehouden met deze vraag. In 1882 stelde de Duitse wiskundige Ferdinand von Lindemann dat het onmogelijk was om een vierkant te maken met dezelfde oppervlakte als een gegeven cirkel met gebruik van de klassieke gereedschappen.Dit weerhield wiskundigen er niet van om het te blijven proberen. Een paar decennia later herformuleerde Alfred Tarski de vraag. Hij vroeg zich af of je een cirkel in een eindig aantal delen kon snijden die in een vlak konden worden verplaatst en weer in elkaar gezet tot een vierkant van gelijke oppervlakte. En inderdaad, door te werken met meer gecompliceerde fractale stukjes, zijn wiskundigen recentelijk in staat om de cirkel vierkant te maken.Dit hoofdstuk in de geschiedenis van de wiskunde komt overeen met een proces dat de kunstenaars in deze tentoonstelling gemeen hebben. Net als de meetkundigen bij de kwadratuur van de cirkel, proberen ze allemaal iets te doen wat op het eerste gezicht onmogelijk lijkt, maar wat kan worden bereikt als je besluit de wereld om ons heen te fragmenteren en opnieuw te ordenen. Deze kunstenaars zijn ook gefascineerd door het vierkant en de cirkel als abstracte structuren die orde scheppen in de chaos.Deelnemende kunstenaars: Annesas Appel, Kees Visser, Kuno Grommers, Zoë d’Hont, Milah van Zuilen, Jan Maarten Voskuil

Beeld: Squaring the Circle, De Vishal