De tentoonstelling ‘There is no party so noisy as the one you’re not invited to’ laat zien hoe de geluidscultuur in de stad sinds de negentiende eeuw is bepaald door specifieke mechanismen om gewenst van ongewenst geluid te onderscheiden. De kunstwerken, voorwerpen en beleidsdocumenten in de expositie maken duidelijk hoe daarbij dominante manieren van luisteren—zoals wit luisteren, gefortuneerd luisteren en luisteren zonder gehoorbeperking—als norm worden gehanteerd en worden gehandhaafd door een scala aan bureaucratische procedures en beleidsinstrumenten. Van bordjes tegen zingen in publieke gelegenheden tot verordeningen tegen populaire volkse muziekinstrumenten; van een registratieformulier dat het getoeter bij Turkse trouwstoeten moet reguleren tot het beleid om tieners met behulp van een ultrasone pieptoon te weren van publieke plekken.

Curator: Linnea Simmerling