Onder deze titel opent Slot Zeist van 6 februari t/m 21 april 2024 de deuren voor een bijzondere tentoonstelling, met werken van beeldhouwster Eja Siepman van den Berg en kunstschilder Leon Adriaans. Twee vooraanstaande kunstenaars wier werk de afgelopen decennia museaal verzameld en getoond is. Beide zijn Brabanders, de één geboren in Eindhoven (1943), de ander in Helmond (1944). Tijdgenoten dus, maar ook tegenpolen, waar het gaat om hun werk. Overdachte, verstilde perfectie tegenover intuïtieve, rauwe emotie. Tijdloos brons en marmer tegenover hergebruikte alledaagse materialen. De tentoonstelling in Slot Zeist wil van deze kunstenaars de tachtigste verjaardag vieren: Siepman van den Berg heeft die mijlpaal in gezondheid bereikt; Adriaans zou op 18 januari jl. tachtig zijn geworden.

De torso’s van Eja Siepman van den Berg- winnares van de prestigieuze Prix de Rome (1967) en de Wilhelminaring (2017)- zijn zowel figuratief als sensitief. Ze verleiden de toeschouwer met een symmetrische perfectie en een klassieke, schijnbaar onbenaderbare weergave van het menselijk lichaam. In haar tijdloze beelden vangt ze het vlietende moment tussen kindertijd en volwassenheid. De ‘koele’ verbeelding in marmer of donker gepatineerd brons noodt tot aanraken, terwijl afstand wordt gecreëerd door de vervreemding die het ontbreken van hoofd, armen en benen veroorzaakt. De schoonheid vraagt om bewondering, de perfectie om terughoudendheid.

Beeld: Leon Adriaans, Duivenkleed 1979 verso 280 x 146 cm, Pigment en binder op papier