STERVENDE ZONNEBLOEMEN. REINOUD VAN VUGHT
Reinoud van Vught toont in de Wiebengasilo een selectie uit een serie grote zonnebloemtekeningen en positioneert zich daarmee binnen een lange schilderkunstige traditie waarin dit motief een prominente rol speelt. Waar de zonnebloem vaak symbool stond voor vitaliteit, bezieling en een directe relatie tot het licht, kiest Van Vught voor een minder vanzelfsprekend moment: dat van verval en overgang.
Zijn aandacht gaat niet uit naar de bloem die zich naar de zon richt, maar naar de stervende zonnebloem die haar zaden verliest. In deze fase, tussen bloei en verdwijnen, ontvouwt zich een gelaagd beeld waarin tegenstellingen samenkomen: rouw en troost, donker en licht, verstilling en beweging. De vallende pitten markeren niet alleen het einde van een levenscyclus, maar dragen tegelijkertijd de belofte van nieuw leven in zich.
Van Vught benadert de zonnebloem niet als een eenduidig symbool, maar als een open beeld dat ruimte laat voor interpretatie. In de gelaagdheid van zijn tekeningen ontstaat een reflectieve ruimte waarin de toeschouwer wordt uitgenodigd stil te staan bij de broosheid en veerkracht van het bestaan.
Zo wordt de zonnebloem geen beeld van wat vastligt, maar van wat voortdurend in verandering is. In haar verval openbaart zich een existentiële waarheid: dat leven en verdwijnen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn
Finissage zondag 2 augustus 13:00

Beeld: Rosa Meininger