Deze intieme tentoonstelling laat de bijzondere band tussen de Nederlandse kunstenares en kunstcritica Etha Fles (1857-1948) en de Italiaanse beeldhouwer Medardo Rosso (1858-1928) zien. Als promotor en beschermvrouwe speelt Fles een belangrijke rol in de internationale erkenning van Rosso’s werk.

Vluchtige expressie
Centraal in de presentatie staat Rieuse, een zeldzaam sculptuur van Rosso uit particulier bezit en afkomstig uit de nalatenschap van Etha Fles. Van haar zijn ook etsen, schilderijen en publicaties te zien. Het beeld toont Rosso’s fascinatie voor de vluchtige expressie van het lachen. De artistieke uitdaging om deze tijdelijke gezichtsuitdrukking overtuigend vast te leggen, houdt Rosso enkele jaren bezig.

Voelen wij […] de bekoorlijkheid van het lachende meisje […]? En wat bewonderen we dan in dit werk de lijnen? de uitdrukking? de kleur? Het is de impressie van het leven zelf die hij ons weergeeft – wij vergeten de stof – den vorm – hij geeft ons de expressie het essentieele.’ 
Etha Fles, Nieuwe Groninger courant, 1 maart 1901

Zielsverwanten
De tentoonstelling belicht ook de hechte vriendschap tussen Fles en Rosso, die ontstaat na hun ontmoeting op de Wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs. Fles reist met Rosso door Europa, schrijft over zijn werk en zet zich actief in voor zijn bekendheid in Italië en daarbuiten.