De expositie ‘Leven op Aarde’ toont overblijfsels van vluchtig bestaan. Personages in de doeken van Niels Smits van Burgst proberen te ontsnappen aan de wetmatigheden van de tijd en raken verstrikt in de materie van de verf; terwijl de onbevolkte architectuur van Rob Bijleveld’s keramische landschappen nog slechts de versteende resten van menselijke aanwezigheid laten zien.

“People I’ve seen in public get caught up in my brushstrokes, dissolve in oil.”

Het werk van Niels Smits van Burgst toont een schilderkunstige dwarsdoorsnede van de moderne vrije mens in ruststand. Geïnspireerd door alledaagse waarnemingen en toevallige screenshots van ons gedeelde leven, bevolkt hij zijn genrestukken met landerige jongeren in permanente staat van ontspanning. Reizigers, vakantie- en feestgangers worden door Smits van Burgst bevrijd van hun context en vastgezet op het doek. Er is geen oordeel, hooguit de observatie van het vlees en de verf. Zijn personages willen wel vooruit, maar raken verstrikt in een netwerk van penseelstreken en daar verblijven ze, gevangen in het moment, in de materie van de verf.

De keramische beelden van Rob Bijleveld verraden niet uit welke tijd ze stammen. Groeivormen lijken geprint maar zijn ambachtelijk gekneed uit klei. Architectonische objecten zijn juist weer opgebouwd uit verpakkingsmateriaal van hedendaagse consumptieartikelen. De samengestelde beelden in deze tentoonstelling doen denken aan een raadselachtige archeologische site. Het is een plaats met een verleden van menselijke activiteit maar het blijft onduidelijk in welk tijdsgewricht deze beelden thuishoren.