Liesbeth van der Zee

De werken op de tentoonstelling van Liesbeth van der Zee hebben op het eerste gezicht niet veel te maken met draad en stof, en ook niet met de techniek van weven.

Mijn opleiding aan de Willem de Kooning te Rotterdam was in de jaren 80 en de afdeling heette destijds idee en conceptontwikkeling. Mijn werk heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld in de richting van projectmatig werken wat ook betekent dat ik mijn materiaal uitkies bij het project waar ik mee bezig ben. Projecten van de laatste jaren worden meestal bedacht in mijn atelier en uitgevoerd elders. Voor IJsland maakte ik een Dood Hout Bibliotheek (materiaal drijfhout), in Scandinavie was de stijging van de waterspiegel het onderwerp (materiaal borduurgaren en linnen), in Ierland heb ik steeds hetzelfde stuk strand bezocht en de sporen die het water van de oceaan achterliet op het strand onderzocht (materiaal nylondraad en haaknaald). Zodoende zal op de tentoonstelling veel divers werk in verschillende technieken te zien zijn. Op zolder vertellen de boten die daar liggen over verre reizen, beweging van water en de kwetsbaarheid van de mens. In de twee kamers zal werk te zien zijn uit verschillende periodes en in uiteenlopende technieken. Van oud werk naar aanleiding van een bezoek aan het landschap in feeërieke kleuren van Bryce Canyon in de USA heb ik enkele nieuwe werken gemaakt. Tussen de periodes van de grote projecten maak ik schilderwerk vanwege de speciale concentratie die de techniek vergt. Omdat mijn wijze van werken zich elke keer op een andere manier uit zal ik in februari een korte lezing geven over het tot stand komen van het borduurwerk dat ik maakte voor mijn project over de waterstijging.

Tijdens de tentoonstellingsperiode zal ik in januari en februari 2027 diverse keren op zaterdag of zondag aanwezig zijn.