Vanaf 24 april presenteert het Jopie Huisman Museum de tentoonstelling Betoverd met een selectie van de mooiste schilderijen en beelden van Kenne Grégoire. Dankzij gulle bruiklenen van musea en particulieren is voor het eerst een groot overzicht met hoogtepunten van zijn werk uit de afgelopen vijftig jaar – inclusief zeer recente schilderijen en sculpturen – bij elkaar gebracht. De bezoekers worden ondergedompeld in zijn fascinerende werkelijkheid van prachtig gedekte tafels, bijzondere personen en wonderlijke natuur.
Spelen met de werkelijkheid
Met zijn fenomenale 17de eeuwse schildertechniek en een uitgekiend kleurgebruik roept Grégoire een intense sfeer op. Zijn onderwerpen zijn op het eerste gezicht heel gewoon, maar geeft hij door zijn geraffineerde spel met het perspectief en zorgvuldige composities een nieuwe lading. Hij houdt van ‘net echt’ en gaat trucs niet uit de weg om de illusie – bijvoorbeeld van driedimensionaliteit – te suggereren. Zo verleidt hij je tot kijken en beter kijken: ‘Ik probeer de toeschouwer met nieuwe ogen naar ogenschijnlijk banale onderwerpen te laten kijken’.
Met zijn fenomenale 17de eeuwse schildertechniek en een uitgekiend kleurgebruik roept Grégoire een intense sfeer op. Zijn onderwerpen zijn op het eerste gezicht heel gewoon, maar geeft hij door zijn geraffineerde spel met het perspectief en zorgvuldige composities een nieuwe lading. Hij houdt van ‘net echt’ en gaat trucs niet uit de weg om de illusie – bijvoorbeeld van driedimensionaliteit – te suggereren. Zo verleidt hij je tot kijken en beter kijken: ‘Ik probeer de toeschouwer met nieuwe ogen naar ogenschijnlijk banale onderwerpen te laten kijken’.
Schoonheid van gewone dingen
‘Het mag niet alleen om dat buitenkantje gaan, er moet geschiedenis overheen zijn gegaan. Wat het verloop van de tijd met mensen doet, met hun spullen, dat wil ik suggereren.’
‘Het mag niet alleen om dat buitenkantje gaan, er moet geschiedenis overheen zijn gegaan. Wat het verloop van de tijd met mensen doet, met hun spullen, dat wil ik suggereren.’
De schoonheid zichtbaar maken is zijn belangrijkste drijfveer. Maar wel op een manier dat je een gevoel van vergankelijkheid ervaart. Net als Jopie Huisman zet hij graag alledaagse dingen zoals gebruikte blikken, geroeste potten, versleten lappen en afgedragen kleding vol in de schijnwerpers. Hij verbeeldt ze zo dat ze een verhaal oproepen. Wat doen die lege glazen, vieze borden en een slapende kat en meisje op tafel? Grégoire geeft ze als het ware een hoofdrol in een filmscène die hij schijnbaar lukraak heeft stilgezet. Met het vervreemdende perspectief versterkt hij bovendien subtiel de suggestie van een filmische beweging.
Beeld: Kenne Gregoire, 2026 -Fini-