De Dome maakt deel uit van de Rachid Kara­mi Inter­na­ti­o­nal Fair, in 1962 ont­wor­pen door de gere­nom­meer­de Bra­zi­li­aan­se archi­tect Oscar Nie­mey­er als onder­deel van een gede­cen­tra­li­seerd eco­no­misch plan voor de stad. Toen de Liba­ne­se Bur­ger­oor­log uit­brak, werd de bouw van de Dome ech­ter stop­ge­zet, waar­door de ruim­te akoes­tisch onbe­han­deld ach­ter­bleef. Dit resul­teer­de in een zeld­za­me en beklem­men­de galm. Sinds 2010 gebruikt Firas El Hal­lak de Dome als een refe­ren­tie­punt om, via klank­ex­pe­ri­men­ten die geluid, ruim­te en her­in­ne­ring met elkaar ver­we­ven, de ver­tel­de en onver­tel­de ver­ha­len van de stad te weerspiegelen.

Wat begon als een indi­vi­du­e­le nieuws­gie­rig­heid, groei­de uit tot een col­la­bo­ra­tief expe­ri­ment, waar­bij elke kun­ste­naar zijn of haar bena­de­ring afstem­de op het unie­ke klank­ka­rak­ter en de gelaag­de geschie­de­nis van de Koe­pel. Elke opge­no­men ses­sie weer­klinkt bin­nen haar beton­nen muren. Door deze ver­ge­ten struc­tuur opnieuw toe te eige­nen en haar moge­lijk­he­den te her­uit­vin­den, doet het werk de gren­zen tus­sen ver­le­den en heden, het per­soon­lij­ke en het col­lec­tie­ve vervagen.

De opna­mes maken ook deel uit van de sound­track van een film die de plaats van de Koe­pel bin­nen het soci­a­le en his­to­ri­sche weef­sel van Tri­po­li onder­zoekt. Hoe­wel het geheel van het werk de vele uit­een­lo­pen­de stro­min­gen van plaats en iden­ti­teit in Liba­non weer­spie­gelt, ligt de kern in de kracht van een gedeeld idee of een geza­men­lij­ke han­de­ling om het ver­la­ten opnieuw tot leven te wek­ken. Door de Koe­pel te gebrui­ken en opnieuw op te eisen als een plek van samen­wer­king, bena­drukt het pro­ject de rol van kunst in het behoud en de her­in­ter­pre­ta­tie van erfgoed.

Beeld: © Still from the film ‘The Dome Sessions