In haar eerste Nederlandse solotentoonstelling transformeert de Letse kunstenaar Līga Spunde 1646 tot een “gym voor het hart”. In een kapitalistische samenleving ligt de focus op winst en efficiëntie, wordt ratio boven emotie geplaatst en worden kennissystemen van zorg, wederkerigheid en collectieve verantwoordelijkheid ondermijnd. Door middel van sculpturen, illustraties en bewegend beeld confronteert Spunde de toeschouwer op humoristische wijze met gedeelde gevoelens van verdoving en verwarring.

Waarom lukt het ons niet om diepe gevoelens te ervaren te midden van een overvloed aan informatie in tijden van crisis? Terwijl bezoekers zich bewegen door de tentoonstellingsruimtes – een balie, een gym en relaxruimte – aanschouwen ze de belichaming van de dagelijkse worsteling tussen emotie en ratio, oftewel het hart en het hoofd. De kunstenaar probeert vast te houden aan de overtuiging dat het vermogen om ‘het goede’ te doen en voor elkaar te zorgen niet is verdwenen maar dat het versterkt kan worden door het beoefenen van empathie.