Cath Duncan onderzoekt in deze tentoonstelling hoe onze liefde voor een plek onze herinneringen,  identiteiten en ons gevoel van verbondenheid vormt. De term topopholia beschrijft de emotionele band tussen mensen en de landschappen die zij bewonen. De term werd voor het eerst gebruikt door dichter W. H. Auden (1947) en later gepopulariseerd door geograaf Yi-Fu Tuan (1974).

Net als het creatieve proces van de kunstenaar biedt de tentoonstelling een dialoog tussen poëzie en beeldende kunst. Gedichten en titels worden in het Engels gepresenteerd om hun oorspronkelijke stem te eren. Een opvallende kleur in de collectie is terracotta, die verwijst naar aarde, voorouders en aarding: de plekken en geschiedenissen die ons dragen. Blauwtinten roepen lucht en water op, de lucht die we allemaal inademen, en een gevoel van ruimtelijkheid. Samen drukken zij de spanning én harmonie uit tussen geworteld zijn en openheid.

Terwijl je door de tentoonstelling beweegt, word je uitgenodigd om te overwegen hoe de natuur ons leert te gedijen in diversiteit, en ons laat zien hoe we grenzen kunnen overstijgen en helen.

Over de maker
Cath Duncan exposeerde in Zuid-Afrika, Nederland en het UK, en haar werk bevindt zich in privécollecties over de hele wereld. Vanuit haar studio in Utrecht put zij uit haar achtergrond in rouwbegeleiding en uit persoonlijke ervaringen met migratie, beperking, transraciaal adopteren en orgaantransplantatie. Zij beschrijft haar kunstenaarschap als “een verkenning van hoe we verbonden blijven met plezier, spel en hoop te midden van verdriet en angst.”

Meer informatie: www.cathduncan.com