De tentoonstelling Pony’s en Paardenstaarten is een serie over domineren en gedomineerd worden.
Het kleine meisje met paardenstaartjes zal schattig behandeld worden, ze oogt speels en naïef. Onbewust heeft traditie ons geleerd dat zij kwetsbaar is. Maar eigenlijk is zij gewoon de aankleed pop van haar opvoeders. Het paard mennen en vastgrijpen in de manen geeft het gevoel van macht. Macht is vaak seksueel, de sterkste penetreert zich in het leven van de ander.
Elk jaar gaat Saskia Vergunst als een blij kind met een zak vol kleingeld naar de vrijmarkt op Koningsdag. Komt altijd wel met iets geks thuis, dit keer dus ook. Een paardrijcap. Iedereen herkent hem, maar niet iedereen draagt hem. Zij in ieder geval niet, ze is geen paardenmeisje, nooit geweest. De dame gaf haar na het afrekenen van de cap een zweepje in haar handen, die hoort erbij zei ze.
In de transformatie van schatzoeker naar ruiter kwam er maar één grote vraag bij Saskia naar boven. Hoe kan het dat een onstuimig groot en krachtig dier als een paard zich laat temmen? Een bit als een gag om hem monddood te maken. Een zadel op zijn rug om het gewicht van zijn berijder te dragen die de teugels in handen heeft. Aansporen en zwepen om te laten voelen wie de baas is. De cap maakte duidelijk welke rol ze had en het zweepje werd haar wapen.
Niet doorsnee en kleurend buiten de lijntjes van de kleurplaat die we het leven noemen. Dat doen Veldhuizen & Vergunst niet expres, dat doen ze omdat die grenzen hun niet passen. Er is ruimte buiten die lijntjes, niet voorgekauwd maar in te vullen naar wat ze nog misten in wie ze zijn. Daar buiten dat kader is de ruimte voor het resterende stukje persoonlijkheid die ze kleur mogen geven. Een kunstwerk dat ondertekend wordt met een eigen handtekening. Zij versterken elkaars werk, ieder op hun eigen manier om uiteindelijk helemaal samen te smelten.
Saskia Vergunst maakt assemblages van afgedankte spullen en vertelt daarmee een nieuw verhaal. Wat er niet meer toe deed doet er weer toe. “Ik wil dat mensen die mijn werk zien zich afvragen: waarom raakt mij dit? Waarom voel ik me ongemakkelijk of juist ontroerd?”
Henk Veldhuizen gaat als maker van theatrale verhalen in beeld verder dan het mooie plaatje wat we kennen, een stap verder die we vaak niet willen zien of te zien krijgen. Beelden buiten de lijntjes van de sociale norm met mensen zoals jij en ik. Zijn serie Boys in Heels is daar een mooi voorbeeld van, mannen in prachtige (dames)schoenen met hoge hak. De waarde van de accessoires weegt zwaarder dan de waarde van de drager.
