Met Zucht presenteert Vibeke Mascini een tentoonstelling rond adem, lucht en tijd. Via installaties, sculpturen en geluidswerken onderzoekt ze hoe onzichtbare krachten een tastbare vorm kunnen krijgen.

Vliegtuigraampjes, met daartussen het stof van gedroogde vlinders, lijken gevangen tussen beweging en stilstand. De vlinder staat hier tegelijk symbool voor vergankelijkheid en hernieuwing. In dezelfde ruimte klinken mondharmonica’s, bespeeld door mensen die recent een longtransplantatie hebben ondergaan. Nadat hun longen hun laatste adem hebben uitgeblazen, leren zij opnieuw te ademen.

De titel Zucht verwijst tegelijk naar adem, wind, vermoeidheid en opluchting. Doorheen de tentoonstelling onderzoekt Mascini de fragiele relatie tussen lichaam, technologie en omgeving.