In drie bijna identieke kamers staat telkens één urinoir op een sokkel. Ze zijn 3D-geprint, ruw afgewerkt; de ene is beter gelukt dan de andere. Een eenvoudige staande lamp werpt er licht op. Aan de wand hangt een tapijt met de afbeelding van een doorgekraste brief.

De installatie is te zien in de tentoonstelling ‘Mix & match – Barbara Visser’ in het Kunstmuseum Den Haag. De tentoonstelling bouwt voort op documentaire Alreadymade (2023) van Barbara Visser (1966) en draait om een sleutelmoment uit de kunstgeschiedenis: de toeschrijving van het wereldberoemde urinoir Fountain. Het werk wordt doorgaans toegeschreven aan Marcel Duchamp, maar Visser schuift een andere naam naar voren: Elsa von Freytag-Loringhoven (1874-1927), dadaïst, performer en tijdgenoot van Duchamp. Zou zij de werkelijke maker kunnen zijn?

De presentatie maakt deel uit van een nieuwe reeks van het museum, waarin hedendaagse kunstenaars worden uitgenodigd. Visser combineert eigen werk met objecten uit de museumcollectie. Op een van de wanden hangt een reeks schilderijen en foto’s van vrouwen die door mannen zijn afgebeeld en zelf geen naam hebben – ze zijn in de vergetelheid geraakt. Visser laat zien dat het voor vrouwen in de twintigste eeuw allerminst vanzelfsprekend was om als model meer te zijn dan een anonieme muze – laat staan om erkend te worden als kunstenaar.