De stille geschiedenis van industriële plekken

Willem Hamers creëert verlaten, industrieel aandoende ruimtes waarin perspectief en werkelijkheid voortdurend op gespannen voet staan. Met lineair perspectief, fotografie, collage, verf en materialen als zand en folie bouwt hij architecturen die bij nadere beschouwing niet blijken te kloppen. Maatvoering en diepte worden losgelaten; fragmenten uit bestaande gebouwen worden geïsoleerd en herschikt tot nieuwe composities.

Aan die ruimtes ligt steeds een verdwenen of veranderde functie ten grondslag. Fabrieken die hun deuren sloten, handwerk dat verdween en sociale verbanden die losraakten, vormen het vertrekpunt voor werk waarin menselijke activiteit juist door haar afwezigheid voelbaar wordt. Nostalgie speelt daarin een rol, maar, zoals Hamers zegt: ‘al die teloorgegane zaken vertellen veel over gisteren, maar zeggen ze daarmee niet ook veel over morgen?’

Van het monumentale No. 02 (Tempelhof), waarin drie periodes uit de recente Duitse geschiedenis samenkomen, tot de negenenveertig handgemaakte collages van Decline of Industrialization: Hamers laat de leegte bestaan. Het is aan de kijker om deze ruimtes te betreden en er betekenis in te zoeken.