De beschadiging ontstond doordat het werk, conform Rothko’s wens, laag op ooghoogte werd gepresenteerd. De onderzijde van het doek hing daardoor binnen handbereik van een kind dat met de vingers langs het oppervlak streek, waardoor vier zichtbare krassen in de verflaag ontstonden.

Nieuwe inzichten
De restauratie vond plaats in het Depot van het museum en was grotendeels te volgen door bezoekers. Restaurator Rika Pause werkte samen met onder meer de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed en internationale specialisten. Het onderzoek leverde nieuwe inzichten op in Rothko’s werkwijze en materiaalgebruik.

Uit microscopisch en chemisch onderzoek bleek dat Rothko (1903-70) zijn verf zelf samenstelde met weinig bindmiddel, wat resulteert in een extreem matte en kwetsbare verflaag. Voor het herstel ontwikkelde Pause een speciale, volledig reversibele verf die de oorspronkelijke uitstraling benadert zonder het oppervlak te belasten. Daarbij werd uitsluitend gewerkt met de punt van het penseel.

Zoon van de kunstenaar
Ook Christopher Rothko, zoon van de kunstenaar, was bij het project betrokken. Hij adviseerde over conservering en presentatie en stelde een zeldzaam stuk doek uit het atelier van zijn vader beschikbaar, waarop restauratietechnieken vooraf konden worden getest.

Het schilderij is tot eind februari 2026 te zien in het restauratieatelier van het Depot. Daarna reist het werk naar Italië voor een grote Rothko-tentoonstelling in Fondazione Palazzo Strozzi, waar het vanaf 14 maart 2026 wordt gepresenteerd.

Bron: persbericht Museum Boijmans Van Beuningen