De geur van rottend fruit komt je tegemoet bij binnenkomst van de tentoonstelling ‘Four times two’. Die is afkomstig van de installatie La natura è l’arte del numero (1976) van Mario Merz. Zijn werk wordt getoond naast dat van drie andere kunstenaars, samengebracht onder het begrippenpaar ‘ritme en transformatie’. Verdere uitleg ontbreekt. In dezelfde ruimte contrasteert het donkere bos op het schilderij The girl in white with trees (2002) van Peter Doig met de oranje installatie Zonder titel (1994) van Jos Kruit. Door ze samen te brengen vallen vooral de herhalende beeldelementen op.

Wat hebben de doeken van Michael Krebber gemeen met het videowerk The art-shaped hole in my heart (2015) van Charlotte Lagro in de zaal ‘tijd en zwaartekracht’? Is het dat beide kunstenaars werken met materialen die botsen met de verwachtingen van kunst? Krebber ondergraaft het schilderij door geen verf, maar kinderdekbedden over zijn doeken te spannen, en Lagro maakt een koelkast tot middelpunt zonder die als kunstobject te presenteren. De betekenis ontstaat in de geest van de kijker. Dat maakt ‘Four times two’ toegankelijk voor iedereen: jouw associaties vormen de tentoonstelling.