Vier dopjes van een tube tandpasta, het achterkantje van een oorbel, een kam met onregelmatige tanden. In de beelden van Magali Reus (1981) zit genoeg herkenbaars. En toch laten die alledaagse dingen zich niet makkelijk kennen, zo losgezongen zijn ze van hun gebruikelijke context. Wie verwacht een muizenval in een opengetrokken sardineblikje? Of krijgt geen ongemakkelijk gevoel bij de lichtblauwe tint van de vorm die een nier voorstelt, of een reusachtige boon?

“Ongehoorzame objecten die een ander beeld van zichzelf presenteren,” noemt de kunstenaar haar werk zelf in de tentoonstellingsfolder. Je kunt de sculpturen ook ‘verleiders die misleiden’ noemen. Want ze zetten de kijker voortdurend op het verkeerde been. Daarbij speelt Reus in op de menselijke neiging overal iets in te zien: een gezichtje in een stopcontact of een octopus in een jassenhaakje. De beeldhouwer mixt dat associatieve vermogen met een technisch perfecte afwerking en een surrealistische inslag, wat resulteert in een kijkervaring die tegelijkertijd esthetisch bevredigend is en cognitief verwarrend. Het zijn lekkere maar licht verontrustende beelden.

Vissige zaken
Reus behoort tot de assembleerders onder de beeldhouwers. Net als generatiegenoten David Jablonowski (1982) en Ruta Butkute (1984) begint zij niet met een vormeloos stuk klei of blok steen, maar stapelt zij bestaande voorwerpen die al een toepassing en betekenis hebben. Ze worden echter zodanig gekanteld dat vorm en functie deels worden losgekoppeld en je ze bekijkt alsof je ze voor het eerst ziet. Zo mooi kan een tandpastadop dus zijn!

Sinds haar opleiding aan de Rijksakademie (2013-2014) en het winnen van de prestigieuze Prix de Rome in 2015 is Reus’ werk regelmatig te zien geweest – vooral bij de vorig jaar gestopte Galerie Fons Welters. Maar ‘Tales and reals’ in Museum Beelden aan Zee is – na ‘Mustard’ (2016) in het Stedelijk Museum Amsterdam – haar tweede museumsolo. En wat een toepasselijke plek voor zo’n debuut. Reus werd vlakbij in Scheveningen geboren en groeide er ook op. Voor de drie series werken die ze nu toont, keert ze terug naar het landschap van haar jeugd: zee, haven, boulevard, industrie en toerisme. Maar vooral: vissige zaken.

Zo bestaat de Merlin-serie uit sardineblikjes met onverwachte inhoud. Streamers is de titel van de vissengraten die eruitzien alsof ze met poedersuiker zijn bestrooid en als uitgevallen kerstbomen op een putdekselvormig podium zijn geplaatst. En Rig is een reeks haken waar van alles aanhangt: van een geabstraheerde vleermuis, supermarktlabels en botten tot die eerdergenoemde tandpastadopjes. Het zijn extreem uitvergrote blinkers, het type kunstaas waarmee sportvissers snoek, baars en forel hopen te vangen.

Perfectionistisch handwerk
Het vroege werk van Reus was vrij bescheiden van omvang. Daarna ging ze groter en barokker werken. En nu is ze weer terug bij compact en sober. De werken zijn van huiskamerformaat, wat gewaagd is in de monumentale erezaal van Beelden aan Zee. Door een simpele maar effectieve ingreep blijft alles toch moeiteloos overeind. Met een paar wandjes zijn een binnen- en een buitenruimte gecreëerd. Het ‘interieur’ is gevuld met het meer ‘huiselijke’ werk, de blikken en vissengraten. Aan de wand rondom hangen de haken in slagorde, waarbij mooi gebruik is gemaakt van de schroefgaten in het beton. De code-achtige titels zijn uitgevoerd in het lettertype dat je ook tegenkomt op zeecontainers, iets verderop in de haven.

Dat soort details horen er voor Reus allemaal bij. Tot de informatiefolder aan toe, die eruit ziet als de VVV-plattegrondjes die je tegenkomt in badplaatsen. Alles klopt en is perfect afgewerkt. Staal is lasergesneden, geperforeerd, gewalst, gelast en gepoedercoat. Polyester is gespoten, geschuurd en gewaxt. En multiplex gevormd en gebeitst.

Met zoveel perfectionistisch handwerk kan het makkelijk doorschieten en net te mooi worden. Maar het werk van Reus is letterlijk en figuurlijk voorzien van een scherpe haak, waar je blik aan blijft hangen. Daardoor kan de vervreemding inwerken, openbaren zich details en ga je als kijker denken over consumptie, onze omgang met de zee en de manier waarop we ons verhouden tot alledaagse spullen die we eigenlijk niet goed bekijken.