De langverwachte solotentoonstelling van Amrita Sher-Gil (1913-1941) is sinds afgelopen donderdag eindelijk te zien in het Drents Museum, na een vertraging van twee maanden. De Hongaars-Indiase kunstenaar heeft in haar korte leven een uniek en transcultureel oeuvre ontwikkeld, opbouwend vanuit de Europese meesters maar met een duidelijke Indiase invloed. Haar formele kunstonderwijs diende als basis voor haar eigen stijl, die pas na haar terugkeer van Europa naar India uitbloeide. Deze tentoonstelling, ‘Amrita Sher-Gil – Europa is van Picasso, India is van mij’, laat een overzicht van Sher-Gils werk zien, van haar zelfportretten uit Parijs tot haar laatste werken in Lahore en Saraya.

Sher-Gils biculturele achtergrond is goed te zien in deze tentoonstelling: de tijdlijn van haar ontwikkelende oeuvre toont een connectie met zowel haar Hongaarse maar vooral haar Indiase afkomst.  Na haar bruiloft verhuisde de kunstenaar naar India, om dichter bij haar vaders cultuur te zijn. Hier wijkt ze af van de Westerse normen in haar kunst, en stapt ze over naar iets unieks, geïnspireerd door het nieuwe land waar ze zich in bevond. De vormen en schaduwen zijn simpeler, met een warmer kleurenpalet en een diep emotioneel inzicht. Drie Meisjes (1935) is hier een perfect voorbeeld van. Hier portretteerde Sher-Gil drie zussen in een aparte stijl dan haar eerdere werk in Frankrijk, zoals haar Zelfportret (1930). De zussen hebben een ingetogen, sobere uitdrukking, die scherp contrasteert met het kleurrijke beeld.

Dit is de eerste monografische tentoonstelling van Sher-Gil in Nederland. Na de  moeite die er door de tentoonstellingsmakers is ingestoken om het ondanks de hobbels toch te organiseren is deze tentoonstelling zeker het wachten waard geweest.