De langverwachte solotentoonstelling van Amrita Sher-Gil (1913-1941) is sinds afgelopen donderdag eindelijk te zien in het Drents Museum, na een vertraging van twee maanden. De Hongaars-Indiase kunstenaar ontwikkelde in haar korte leven een uniek, transcultureel oeuvre, gevormd door Europese meesters maar met een duidelijke Indiase invloed. Haar formele kunstonderwijs legde de basis voor haar eigen stijl, die pas na haar terugkeer uit Europa naar India volledig tot bloei kwam. De tentoonstelling ‘Amrita Sher-Gil – Europa is van Picasso, India is van mij’ geeft een overzicht van Sher-Gils werk, van haar zelfportretten uit Parijs tot haar laatste werken in Lahore en Saraya.

Sher-Gils biculturele achtergrond is goed zichtbaar in de tentoonstelling: de tijdlijn van haar zich ontwikkelende oeuvre toont haar verbondenheid met zowel haar Hongaarse als, vooral, haar Indiase afkomst. Na haar huwelijk verhuisde de kunstenares naar India, om dichter bij de cultuur van haar vader te zijn. Daar wijkt ze af van de westerse normen in haar kunst en ontwikkelt ze een eigen beeldtaal, geïnspireerd door het land waarin ze zich bevond. De vormen en schaduwen worden eenvoudiger, het kleurenpalet warmer en het emotionele inzicht dieper. Drie meisjes (1935) is daarvan een goed voorbeeld. Hier portretteert Sher-Gil drie zussen in een andere stijl dan in haar eerdere werk uit Frankrijk, zoals haar Zelfportret (1930). De zussen hebben een ingetogen, sobere uitdrukking, die scherp contrasteert met het kleurrijke beeld.

Dit is de eerste monografische tentoonstelling van Sher-Gil in Nederland. Gezien de moeite die de tentoonstellingsmakers hebben gedaan om haar, ondanks de hobbels, toch te realiseren, is de tentoonstelling het wachten meer dan waard.