Vlak bij haar huis en atelier, in het voormalige dorp Maasniel, nu een wijk van Roermond, ligt een natuurgebied. Bijna iedere dag loopt kunstenaar en schrijver Octavie Wolters (1977) er. Altijd samen met haar partner en met Wiesje de hond. Daar wandelen is haar manier van ontspannen, tot rust komen en inspiratie opdoen voor haar werk. Het kan van alles zijn dat haar treft in het bos, bij de akkertjes, of aan het water. Een ekster die opkijkt als ze langskomt, drie zilverreigers statig op een rij of een merel, de klauwtjes stevig rond een tak.

In één van haar bundels met prenten en korte verhalen verzucht ze: “Ik kan me werkelijk niet voorstellen waarom mensen in hemelsnaam de wereld over willen reizen als zo veel schoonheid binnen handbereik is.” Haar vele volgers op sociale media, die ze regelmatig ruimhartig van tips voorziet, liet ze laatst weten dat op haar jas een denkbeeldig etiket zit waarop staat: “Houdt niet van vakantie”.

Dicht bij huis
Waarom blijft ze, afgezien van een enkele uitstap, het liefst dicht bij huis? Ik heb het haar, toen we elkaar ontmoetten, niet gevraagd. Maar als ik ons gesprek overdenk en haar werk, linosneden vaak in combinatie met teksten, nogmaals bekijk, concludeer ik dat ze genoeg heeft aan wat ze daar, om de hoek, aantreft. Dat is voldoende om te doen wat ze wil. Verbeelden wat haar raakt en bezighoudt. Nog meer indrukken en beelden brengen nog meer drukte in haar hoofd. En daar moet al zo veel worden verstouwd. Want talloze thema’s houden haar bezig. Zoals het denken over de wereld, dichtbij en veraf, over hoe wij mensen in elkaar zitten, wat ons verbindt, wat vrijheid geeft en wat troost biedt.

Kronkelige weg
Van huis uit kreeg ze veel liefde mee voor de natuur en kunst. Na een studie Nederlandse taal- en letterkunde werd, na wat ze ‘een kronkelige weg’ noemt, het kunstenaarschap de uiteindelijke bestemming.

Als ze tijdens een wandeling op iets stuit dat haar op welke manier dan ook raakt of haar oog streelt, start het proces. Zoals een schrijver nadenkt over de loop van het verhaal, de karaktertekening en de dialogen, zo componeert zij in gedachten het beeld dat ze wil laten ontstaan. Ze houdt van dat proces. ’s Avonds in bed nadenken over die ene vraag. Hoe krijg ik op papier wat ik zag en voelde? Het geluk, de zachtheid, de inspiratie en soms ook de troost die ze eraan ontleende. “Dat denken,” zegt ze, “vind ik fijn. Het is heerlijk om zo’n beginnend beeld, als wijn in een glas in mijn hoofd te laten rondwalsen en het te laten groeien.”

Zo wordt een prent geboren. Het linoleum snijden dat daarop volgt, is een techniek die bij haar past. Ze houdt van het gutsen, omdat daar zo’n fijne cadans in zit en je bij het wegsnijden van linoleum zo lekker “opruimt”.

Boerenzwaluw
Dat plezier in het ritme van het uitsteken, zie ik terug in de prent van de magnolia en de zwaluw. Het is de tulpenboom uit haar eigen tuin. Ieder jaar weer staat ze versteld van hoe de boom uit de winter tevoorschijn komt en zich in het voorjaar ontvouwt. Je zou denken: dan geeft ze die uitbottende knoppen veel roze. Maar dat doet ze juist niet en daarmee maakt ze het werk nog sterker. De witte bloesem voorzag ze slechts hier en daar van een veegje kleur. Je oog doet vervolgens de rest en mengt het streepje roze met het wit. Zo krijgen de bloemen dat kenmerkende lichtroze en steken feestelijk af tegen het gloeiende pastelroze van de lucht.

De boerenzwaluw van de lino keerde net terug van een duizenden kilometers lange tocht uit zijn Afrikaanse foerageergebied. Hij viert de lente. Straks zal hij met andere zwaluwen spectaculair door de lucht scheren. Wolters komt ze in haar wandelgebied regelmatig tegen. Rakelings kunnen ze over vliegen. Soms zo laag, dat je denkt ze te voelen. Dat ze even met hun vleugelpunten langs je gezicht strijken. Dat ze je net zo raken als de zwaluw van de prent dat doet.