Er is iets vreemds aan de hand met de meubels en gebruiksvoorwerpen in Museum Jan. Een vaas lijkt van een afstand uit pixels te bestaan, een klok oogt als een mozaïek. Dichterbij blijken het intrigerende designobjecten, opgebouwd uit bestaande, vaak alledaagse voorwerpen. In de tentoonstelling ‘Diederik Schneemann – 1 + 1 = 3’ onderzoekt kunstenaar Diederik Schneemann (1979) hoe objecten van betekenis veranderen zodra ze met elkaar worden gecombineerd.

De tentoonstelling biedt een overzicht van werk waarin Schneemanns speelse, associatieve ontwerpfilosofie goed naar voren komt. Humor en maatschappijkritiek gaan daarbij geregeld samen. In Flip Flop Mirror (2019), een spiegel gemaakt van afgedankte slippers, gebruikt Schneemann een massaal geproduceerd gebruiksvoorwerp als bouwsteen voor een nieuw, handgemaakt object. Zo ontstaat spanning tussen overproductie en hergebruik. De spiegel laat zien dat zulke fastfashionproducten een tweede leven kunnen krijgen, maar herinnert tegelijk aan de milieuschade die ze veroorzaken.

Ook Lucky Dice Dresser (2025), onderdeel van de Lucky Dice-serie, speelt met de grens tussen kunstwerk en gebruiksobject. De kast is volledig functioneel, maar opgebouwd uit dobbelstenen die pas werden gebruikt nadat Schneemann er een zes mee had gegooid – een humoristisch maar cruciaal deel van het maakproces. Dat geeft het object iets persoonlijks en ritueels: toeval wordt materiaal.

In die combinatie van spel, vakmanschap en kritiek schuilt de kracht van Schneemanns werk. De goedkope, vaak plastic massaproducten steken af tegen de zorgvuldige afwerking van zijn meubels en gebruiksvoorwerpen. Daardoor zijn de objecten niet alleen visueel aantrekkelijk, maar roepen ze ook vragen op over consumptie, waarde en de levensduur van spullen.