Grote stapels overvolle zakken wol vullen de ruimte, alsof je in een loods met onverkochte voorraden staat. Op een poster lees je waarom: jaarlijks wordt meer dan een miljoen kilo Nederlandse wol weggegooid. Ooit was wol een belangrijke grondstof voor de Nederlandse textielindustrie, maar door de opkomst van synthetische materialen verloor het zijn waarde. Maar pessimistisch is de boodschap van de tentoonstelling ‘De waarde van wol’ zeker niet. Het Zuiderzeemuseum laat aan de hand van verrassende mogelijkheden en initiatieven zien dat er nog steeds een bestemming is voor Nederlands wol.

Een rode jas van modeontwerper Alexander van Slobbe (1959) trekt direct de aandacht. De jas is gebaseerd op traditionele klederdracht en gemaakt van een combinatie van Nederlandse wol en oude boerenzakdoeken. En wanneer je na het nemen van de lift aankomt bij de perfect afgewerkte wollen Gertrude-trui van ontwerper Joline Jolink (1981), bekruipt je de neiging hem van zijn hanger te trekken en aan te doen. De wol is Nederlands, net als de kleurstof. Dus naast aantrekkelijk, is de trui ook nog eens verantwoord.

Zelfs de bankjes zijn met wollen kleden bedekt. Elders liggen proeflapjes klaar om te voelen hoe verschillend wol kan zijn. Zo ontdek je waar je eigen jeukgrens ligt. Maar bovenal word je warm gemaakt voor het dragen van wol.