BredaPhoto werd in 2003 voor het eerst georganiseerd en vindt inmiddels iedere twee jaar plaats. Tijdens de twaalfde editie is van 11 september tot en met 25 oktober werk uit binnen- en buitenland te zien. Het festival toont fotografie in de breedste zin des woords: ook films, wandtapijten en ruimtelijke installaties waarbij fotografie het vertrekpunt is. De titel ‘Our Songs Came Through’ verbindt verhalen over troost en veerkracht. Hoe krabbelen mensen op na oorlog, verlies of andere ingrijpende ervaringen? En welke kracht vinden zij in familie, rituelen, herinneringen, natuur en kunst? “Sommige dingen komen nooit meer goed”, zegt Hulsmann over het thema van dit jaar. “Maar door troost kun je weer opstaan en verdergaan.”

Het programma wordt samengesteld door een team van Nederlandse en internationale curatoren, onder wie Astrid Hulsmann. Zij brengen ieder hun eigen expertise en netwerk mee. Daardoor staan bekende fotografen naast makers die in Nederland nog nauwelijks te zien zijn geweest. “Je kunt niet in één festival de hele wereld tonen”, zegt Hulsmann. “Met de internationale curatoren proberen we het perspectief te verbreden.”

Hulsmann: “De Hoge Vucht is een heel diverse wijk. Het is ook een wijk met veel kracht en saamhorigheid. Yüksel trok meer dan een jaar door de wijk en kwam uiteindelijk uit bij vijf bewoners die veel voor hun omgeving betekenen. Ze bekeek met hen fotoalbums, iPhonefoto’s en filmpjes en verwerkte hun verhalen in de tapijten. Het werk is monumentaal, maar bevat ook heel persoonlijke details. Zo zie je op één tapijt een ladder met tien jaar aan selfies van twee vrouwen. We hebben het werk eerst in de bibliotheek in de Hoge Vucht getoond. De bewoners zagen het eindresultaat daar voor het eerst. Het was heel ontroerend om hun reacties te zien.”

Hulsmann: “Abed komt uit Palestina en maakt haar films samen met haar gemeenschap: vrienden, familie en buren. Ze ziet haar werk niet als iets van haarzelf, maar als iets wat ze met elkaar vormgeven. In deze film zijn het dagelijkse en spirituele leven en de wereld van de doden met elkaar verweven. Twee vrouwen spreken monologen uit die soms op elkaar lijken te reageren. Soms lijkt het alsof de een antwoord geeft op de ander, maar vervolgens verdwijnt die samenhang weer. In hun woorden zit veel symboliek over het leven in Palestina en over wat het betekent om als Palestijn op de bezette Westelijke Jordaanoever te leven. Je voelt hoe sterk de mensen verbonden zijn met het landschap, zelfs wanneer het hun wordt afgenomen. In choreografische formaties bewegen ze door het landschap, soms in groepen en soms met zijn tweeën. Het is bijna als een dans of een ritueel.”

Hulsmann: “De oceaan rond Sāmoa biedt leven, maar is ook de zee waarover de koloniale schepen aankwamen. Bij Kihara stap je een enorme loods binnen die in een soort oceaan verandert. Door archiefbeelden van scheepswrakken op bijna ware grootte af te drukken, bouwt ze een levensgrote kijkdoos waarin je zelf kunt rondlopen. Aan de achterkant zie je de houten stellages waarop de beelden rusten, waardoor de illusie wordt doorbroken. Tussen de gezonken westerse schepen varen Sāmoaanse dubbelrompsboten die juist boven water blijven. Kihara vraagt zich af hoe de geschiedenis eruit had kunnen zien als de koloniale schepen hun bestemming nooit hadden bereikt. Door de schaal en de ruimte is dit een installatie die je lichamelijk moet ervaren.”

Hulsmann: “Roefs woont en werkt al jaren in Amsterdam, maar wilde met dit project laten zien waar zij en haar fotografie vandaan komen. Haar vader is ook fotograaf en ze ontwikkelt en drukt haar foto’s nog altijd af in zijn donkere kamer in haar ouderlijk huis. Voor deze serie fotografeerde ze jongeren uit de omgeving. Zij wonen daar echt, maar Roefs ensceneert de beelden wel. De foto’s vertellen iets over de jongeren die nu in Brabant opgroeien, maar ook iets over haar eigen herinneringen. Ik denk dat je het werk moet lezen als een middenweg tussen die twee.”

Hulsmann: “Roefs woont en werkt al jaren in Amsterdam, maar wilde met dit project laten zien waar zij en haar fotografie vandaan komen. Haar vader is ook fotograaf en ze ontwikkelt en drukt haar foto’s nog altijd af in zijn donkere kamer in haar ouderlijk huis. Voor deze serie fotografeerde ze jongeren uit de omgeving. Zij wonen daar echt, maar Roefs ensceneert de beelden wel. De foto’s vertellen iets over de jongeren die nu in Brabant opgroeien, maar ook iets over haar eigen herinneringen. Ik denk dat je het werk moet lezen als een middenweg tussen die twee.”