Levensechte krokodillen, vogels en kikkers springen bijna van hun plek op de muur in de tentoonstelling ‘Onno Theelens vreemde snuiters’. Onno Theelen (1996) gebruikt keramiek op een eigentijdse manier om dieren weer te geven, vaak met een spottende ondertoon of een subtiele verwijzing naar klassieke mythen.

Het museum heeft een opvallende keuze gemaakt: sommige sculpturen zijn niet in de tentoonstellingszaal getoond, maar in de vitrines van de vaste collectie geplaatst. Door Theelens hedendaagse werk naast vroegtwintigste-eeuwse keramiek te zetten, ontstaat een interessant contrast. Terwijl het medium hetzelfde is, verschilt de vorm sterk. Het keramiek uit de vaste collectie is eenvoudiger; de decoratie zit in de beschildering, niet in het aardewerk zelf. Theelen werkt daarentegen met figuratieve vormen, zoals een vaas die uit zwemmende vissen bestaat. Door die combinatie komt het sculpturale karakter van zijn werk extra naar voren.

Een aantal van Theelens heeft heeft een spottende insteek. Nero met kikkers (ca. 2024) toont een klassiek ogende buste van de Romeinse keizer met drie kikkers op zijn hoofd. De sculptuur verwijst naar een verhaal waarin Nero door een magische drank zwanger wordt van een kikker. Dat absurde verhaal is een van de vele inspiratiebronnen voor Theelen, wiens interesse voor folklore en dieren ook in de rest van de tentoonstelling terugkomt.