Inzepen, schrobben en wassen: het zijn vanzelfsprekende handelingen. Toch laat de tentoonstelling ‘Zeep – Een tentoonstelling die lekker ruikt’ in Museum Jan Cunen zien dat zelfs zoiets alledaags als zeep veel kan zeggen over de wereld om ons heen. Meer dan dertig kunstenaars reflecteren met installaties, tekeningen en video’s op thema’s als zelfbeeld, kolonialisme, genderongelijkheid en de klimaatcrisis.

Veel kunstwerken ogen op het eerste gezicht vrolijk. Er is een smiley getekend op een ogenschijnlijk beslagen spiegel, een uitkijkstoel staat tussen honderden glazen zeepbellen en flessen afwasmiddel hebben de vorm van mannelijke torso’s. De kunstenaars gebruiken humor en herkenbare vormen om beladen thema’s bespreekbaar te maken.

Indringend is Moeder en kind (2021) van Roos van Geffen (1975), waarin de kunstenaar haar handen wast met een zeepafgietsel van de hand van haar moeder. De mirrezeep, die ook te zien en te ruiken is in de zaal, symboliseert liefde en lijden. Zo wordt het ritueel een poging om pijn uit het verleden weg te wassen. Ook Badkamer van stro (2021) van Narges Mohammadi (1972) valt op. Het prikkende en oncomfortabele materiaal roept de vraag op of de badkamer wel zo’n fijne plek is.

De kleine douchegordijntjes waarachter gedichtjes schuilgaan van Kleinstukjeversheid, de auteursnaam van Jeroen van Steijn (1989), zorgen voor welkome luchtigheid en optimisme. Wie aan het einde van de tentoonstelling een eigen zuiveringsritueel wil ondergaan, kan plaatsnemen onder een applaudisserende douche. Aan shower thoughts is hier in ieder geval geen gebrek.