Je hoort het voordat je het ziet: in de eerste zaal van ‘Mundo Mágico’ ontvangt Kunsthal Kade bezoekers met rustgevende, meditatieve muziek – een compleet andere ervaring dan de drukte van het Eemplein buiten de deuren van de kunsthal. De titel betekent magische wereld, en die belofte maakt de tentoonstelling waar. Elke ruimte is gewijd aan een andere kunstenaar; visueel loopt hun werk sterk uiteen. Telkens keert het magische element terug: in kleur, materiaal en thematiek roepen de werken telkens een andere wereld op.

Het werk van Julien Creuzet (1986) is niet te missen. Al aan het begin kijk je uit op de grote zaal, waar je later ook eindigt. Daar staan zijn multimediale sculpturen. Door de vloeiende vormen lijken de beelden te bewegen, alsof ze meedansen met de muziek. De hele ruimte staat in het teken van beweging: schermen tonen soepele animaties, die samen met de beelden en het geluid één geheel vormen.

Op de bovenverdieping splitst Green Clouds (2021) van Daniel Steegmann Mangrané (1977) een van de ruimtes in tweeën. Het werk bestaat uit een gordijn van metalen kettingen, waar je dwars doorheen loopt om verder te komen. Dat voelt in een museum even onwennig, maar de plaatsing maakt duidelijk dat aanraking hier onderdeel is van het kunstwerk. De bezoeker kijkt niet alleen naar de magische wereld, maar beweegt er letterlijk doorheen.